 |
| De onvatbare Ron Paul |
Onderstaand
artikel verscheen op dinsdag 15 mei 2012 op de webstek van Knack. De Vlaamse pers besteedde de voorbije
maanden opvallend weinig aandacht aan Ron Paul. De 76-jarige Republikein is een
vreemde eend in de presidentiële bijt. Laten we heel kort zijn ethische
opvattingen bekijken. De man is niet de cliché republikein. Zo is hij
persoonlijk tegen abortus, maar eveneens tegen de doodstraf. Hij vindt dat de
staat niet het recht heeft enig leven te ontnemen. De man denkt hetzelfde over
het homohuwelijk. Hij vindt dit een privé-aangelegenheid en het komt volgens
hem de staat niet toe om dit tegen te werken. Dit laatste opmerkelijke
standpunt voor een republikeins presidentskandidaat wordt maar heel weinig
belicht, hoewel het moediger is dan wat Barack Obama onlangs verkondigde. De man
zijn ideeëngoed is te divers om zomaar in een hokje te plaatsen. Daarom is het
interessant om deze figuur en zijn opvattingen even te belichten. Er is immers
meer te beleven dan Santorum, Newt of Romney.
Ron Paul,
libertaire luis in de pels van de Republikeinse Partij
Ron Paul, de libertaire luis in de pels van de
Republikeinse partij, legt zijn campagne even stil. ‘Delegate strategy’,
analyseren de JongLibertairen, de jongerenafdeling van LDD.
Ron Paul, de laatst overgebleven uitdager van Mitt
Romney in de strijd om de presidentskandidatuur van de Republikeinse partij
voor de presidentsverkiezingen van november, staakt zijn campagne. De
mainstream media in de VS en ver daarbuiten, ook bij ons, leidde uit het
perscommunicé van het campagneteam van Paul af dat Paul uit de race stapt. Not
quite.
“The last great hope” van vrijheidminnend Amerika
staakt de campagne om twee redenen. Een praktische en tactische. De praktische
reden is het onfortuinlijke opdrogen van de campagnefondsen. In tegenstelling
tot Mitt Romney, de kandidaat van het partijestablishment, wordt de campagne
van Paul niet gefinancierd door Wall Street, maar door doodgewone Amerikanen.
Terwijl de campagne van Romney gesteund wordt door
het grootkapitaal van Goldman-Sachs (die tevens de campagne van Obama
financieren), JP Morgan Chase, Credit Suisse Group, City Group,
PriceWaterHouseCoopers, Wells Fargo, Morgan Stanley, Barclays en tientallen
andere fat cats van Wall Streets, wordt de campagne van Paul gedragen door de
“grassroots activists”, zijn doorwinterde militanten.
Soldaten en Hispanics
Opmerkelijk: Ron Paul haalt van alle kandidaten van
beide partijen het meeste geld op bij de soldaten van het Amerikaanse leger en
de Spaanstalige bevolking. Paul’s boodschap van vrijheid en campagne tegen de Amerikaanse
oorlogsindustrie heeft duidelijk gehoor gevonden bij het grote segment van de
Amerikaanse bevolking dat werkzaam is in het leger. Ook Obama’s ongrondwettige
oorlog in Libië en diens uitbreiding van de Patriot Act en andere wetten die de
burgerlijke vrijheden in Amerika gevoelig verzwakken, heeft Paul’s boodschap
alleen maar versterkt.
De steun van de Hispanics is traditioneel te
verklaren door hun fanatieke strijd tegen excessief overheidsoptreden. Op de
vlucht voor totalitaire – zowel linkse als rechtse – regimes in Centraal- en
Zuid-Amerika vinden zij in Paul hun meest geschikte presidentskandidaat.
Ondanks zijn enorm trouwe aanhang en recordophalingen bij de zogenaamde “Money
Bombs” kan ook Paul niet opboksen tegen de Wall Street miljoenen van Romney en
Obama.
Let wel, Paul stopt zijn campagne niet. Op 17 mei
zal er opnieuw een grote Money Bomb zijn. De campagne blijft doorgaan, ook al
zal Paul zelf geen campagne meer voeren in de primary states.
Delegate strategy
Paul’s reden om de campagne nu te staken is
tactisch. Paul voert een uitgekiende, niet te onderschatten “delegate
strategy”. Die houdt in dat hij zich focust op de caucus states, niet de
primary states, en het oppikken van delegates voor de Republican National
Convention eind augustus in Tampa Florida.
Wat houdt die fameuze “delegate strategy” nu juist
in? Om dat te begrijpen moet men inzicht hebben in het ingewikkelde, vaak
absurde, kiessysteem van de verschillende staten. Een volledig overzicht zou
ons te ver leiden, dus beperk ik mij tot een overzicht van Paul’s
overwinningen.
In Massachusetts, de staat van Mitt Romney, werd
begin maart de zogenaamde “primary” gehouden. Die werd gewonnen door Romney,
maar men neigt uit het oog te verliezen dat de draagwijdte van een primary
beperkt is. Belangrijker dan de primary zijn de district caucussen, waar de
toewijzing van delegates aan de overblijvende kandidaten wordt geregeld, die in
Massachusetts werden gehouden op 30 april. Daar werd beslist dat van de 38
delegates die Massachusetts naar de NRC in Tampa mag sturen, er 16 voor Ron
Paul zullen stemmen.
De uitslag van de Massachusetts district caucuses
mag dan well onder de radar van de mainstream media zijn gevlogen, haar
concrete belang is niet te onderschatten. Als Romney er zelfs niet eens in
slaagt om de Republikeinen in zijn eigen staat te verenigen, hoe zal dat dan
aflopen in Tampa?
Maar Paul doet nog straffer op andere plaatsen. Op
4 februari werd de Republican Caucus in Nevada gehouden. Daar behaalde Romney
50 procent en liet Paul ver achter zich met 19 procent. Bij de toewijzing van
de 28 delegates die de staat Nevada naar Tampa zal zenden zullen er echter 22
(!) voor Paul stemmen. Een overweldigende meerderheid.
Soortgelijk scenario in Maine. En in Missouri,
Washington State en Colorado haalde Ron Paul meer dan de helft van de delegates
binnen. In Alaska wordt niet alleen 66 procent van de delegates door Paul
binnengehaald, ook de gehele partijstructuur wordt er overspoeld door het
Libertarische Paul-kamp.
In Louisiana haalt Paul zelfs 75 procent van de
delegates binnen, in Minnessota maar liefst 83 procent. Tot spijt van de
mainstream media, die blijven vasthouden aan de fabel dat Paul geen enkele
staat wist te veroveren, heeft Paul een aanzienlijke meerderheid in 8 staten.
Romney en het partijestablishment zullen er dus onmogelijk in kunnen slagen om
de aanhang van Paul te negeren en de partij in Tampa te verenigen.
De Paul-factor
De campagne gaat onverminderd voort, met als
eindstation Tampa, Florida, waar in augustus beslist zal worden over de
toekomst van de Republikeinse partij en de vrijheid van de Amerikaanse
bevolking.
De partij kan niet blind blijven voor de
Paul-factor. De bejaarde Paul slaagt erin razend populair te zijn bij de
Amerikaanse jeugd, zowel voormalige neocons als ex-Obama-aanhangers. Paul is de
onbetwistbare nummer 1 bij de onafhankelijke kiezers, nog steeds een
belangrijke, maar door de media doodgezwegen segment van het Amerikaanse
electoraat.
Ondanks de onuitputbare middelen van de
Romney-campagne slaagt de zogenaamde “gedoodverfde” uitdager van Obama er niet
in om meer dan 1.000 toeschouwers te lokken naar zijn toespraken op de
Amerikaanse marktpleinen of in de colleges. Ron Paul trekt daarentegen
duizenden mensen. In Philadelphia, de staat van Rick Santorum, wist Paul meer
dan 4.000 man op de been te krijgen voor zijn toespraak… tijdens een vreselijk
onweer!
In Urbana, een klein stadje in dé staat van Obama,
Illinois, kwamen er maar liefst 4.600 supporters opdagen. In Madison,
Wisconsin, 5.000. In Austin, Texas en Chico, Californië 6.000. In Los Angeles,
waar Obama vorige week 15 miljoen dollar ophaalde bij de Hollywoodsterren, werd
Paul verwelkomd door 7.000 aanhangers. Dit zijn toch opmerkelijke cijfers voor
een zogenaamde “kansloze” kandidaat? Eén ding is zeker: de media kan het
fenomeen Paul niet meer blijven negeren.
Obstakel voor Romney
Het Republikeinse partij is – eindelijk – tot het
inzicht gekomen dat Paul wel degelijk een obstakel is voor Romney’s kandidatuur.
Daarvan mogen de vele incidenten op de regionale en statelijke conventions
getuigen. Tijdens de state convention in woestijnstaat Arizona werd de
airconditioning afgezet, toen duidelijk bleek dat Paul de meerderheid van de
delagates ging binnenhalen. In Oklahoma en Virginia werden Paul-delegates
buitengesloten om hen te beletten van hun delegacy op te eisen.
In Carson County, Nevada werd een microfoon afgezet
wanneer een Hispanic het woord nam, aangezien quasi alle Hispanics Ron
Paul-supporters zijn. In Minnesota kregen kiezers vanuit de partij de
“instructie” om niet op kandidaten onder de 50 jaar te stemmen, aangezien Paul
een quasi-monopolie heeft op de jongere kiezers en de jonge delegates. In
Missouri werden Paul-delegates zelfs gearresteerd in een laatste poging om hen
van hun delegacy te beroven.
Ondanks de incidenten, ondanks de haatcampagne
vanuit de Republikeinse partij, ondanks de black-out van de mainstream media en
ondanks het geldgebrek slaagt niemand er in om Ron Paul, zijn ideeën, en zijn
supporters tegen te houden. In Tampa zal blijken hoe groot de invloed werkelijk
is, en welke richting de partij de komende jaren zal uitgaan. De richting van
“meer van hetzelfde” of de richting van de vrijheid.
Ook al staakt Paul zijn campagne, de race is nog
niet over. Het zal pas gedaan zijn in Tampa. Geen dag vroeger.
Strijd voor de vrijheid
En of Paul nu de nominatie binnenhaalt of niet, de
strijd voor vrijheid blijft doorgaan. Zij het in de Republikeinse partij, zij
het daarbuiten. Zeker is dat Paul’s boodschap gehoor krijgt. Deze campagne
draait vooral om het overbrengen van zijn ideeën van vrijheid, en het
ontsluieren van de waarheid. In 2001 wist amper 17 procent van de Amerikanen
wat de Federal Reserve, de Amerikaanse Centrale Bank die op haar eentje de
Amerikaanse economie geruïneerd heeft, was.
Nu wil 78 procent van de bevolking, zoals Paul daar
al 30 jaar campagne voor voert, dat de Fed wordt doorgelicht in een
congressional hearing, een parlementaire onderzoekscommissie. Obama en Romney,
handpoppen van Wall Street en de Fed, weigeren. Zij weigeren de Amerikaanse
centrale bank door te lichten, maar stellen allebei voor om serveersters door
te lichten of ze wel belastingen betalen op hun fooien.
Net zoals Paul beginnen mensen zich vragen te
stellen bij fiduciair geld, fractional reserve banking, het
militair-industrieel complex, de beknotting van de burgerlijke vrijheden via de
door Obama versterkte Patriot Act, ACTA, CISPA, de TSA, de centrale inlichtingendiensten
als de CIA en de FBI en het onder Bush opgerichte Department of Homeland
Security, en dat onder het mom van de zogenaamde “Strijd tegen het terrorisme”.
De Amerikaanse burgers doen eindelijk de moeite om
hun eigen Grondwet en Bill of Rights te lezen en stelt vast dat hun huidige
president, net als diens voorgangers, die met de voeten treedt... De burgers
stellen eindelijk hun eigen overheid in vraag.
Ron Paul revolution
De Ron Paul Revolution keert zich tegen de overheid
en haar vriendjes van Wall Street en in tegenstelling tot de boutadische
linkerzijde en haar holle slogans van “99 %”, slaagt Ron Paul erin werkbare
alternatieven te bieden. De afschaffing van nutteloze federale verliesposten,
de terugschroeving van vrijheidbeperkende wetten, het intomen van de macht van
de federale overheid, de strijd tegen de geldverslindende War On Drugs, die al
duizenden mensen het leven heeft gekost en de strijd tegen het corporatisme dat
de fed cats van Wall Street stevig in het zadel houdt.
Kortom: Ron Paul is de doorn in het oog voor de
gevestigde waarden in de politiek. De luis in de pels van de Repbulikeinse
Partij en de enige oppositie tegen het beleid van Obama, en zijn politieke
dubbelganger Romney.
